Ne Kunduralarmış Be...

Kundura No 1
Geçenlerde Carrefour'dan bir ayakkabı aldım (bkz: resim1). Alışveriş felsefem gereği kalitesine bakmadan en ucuzlarından (25 lira) bir tane kaptım. Bir iki denedim sorun yoktu ancak çok geçmeden, daha okula gelmeden serçe parmaklarıma vurmaya başladı. Dedim açılır, bir iki gün daha giydim. Ama nafile. Onun bu haline bile katlanmışken; geçen hafta düzenlediğim sağanak yağmurlu, selli, ikinci YEDPA seferi ayakkabıyı göle çevirmeye yetti. Kaloriferler filan da daha çalışmaya başlamadığından dolayı kuruması için ona ancak oda şartlarını (1 atm, 25 C) sağlayabildim. Haliyle şu an itibariyle hala ıslak ve odaya küfümsü bir su kokusu yaymakta.
Kundura No 2
No 1'in servis dışı kalmasıyla alternatif ayakkabıma yöneldim. Bunun ise önleri açık ve doğrudan su almaya müsaitti. Bugünkü yoldaki su birikintileri yüzünden olağanüstü kriz hali ilan ettim ve kaliteli bir ayakkabı almaya karar verdim. Carrefour'dan ağzı yanan birisi olarak Boyner'e yöneldim. Uzun arayışlar sonunda bir reyondaki güzele (bkz: resim 2) gönlümü kaptırdım. Hemen bunun 45 numarasını sordum, denedim ve aldım. Tam 180 lira. Bu ömr-ü hayatımda satın aldığım en pahalı ayakkabının fiyatının 3 katı idi. Kasiyer "Tek mi geçeyim, taksit mi?" dedi. "Tek." dedim. Zira kalbime saplanan oku 12 taksit yerine bir kerede çekip beni bu ızdıraptan kurtarmasını istedim. Elime poşetli ayakkabıyı, faturayı filan tutuşturduğu zaman tarifi zor duygular yaşadım. Atmosferden çıkınca kulaklar hafif bir çınlamadan başka bir şey duymaz ya hani, yada soğukumsu bir denize dalınca denizin derinliklerinin sesi gelir ya kulağına, öyle bir şey işte. Hemen giyemedim, zira törensiz bir ilk giyişi yakıştıramadım onlara. Mutluyuz...